ذرات معلق

ذرات معلق واژه‌ای است که برای توصیف ذرات جامد و مایع بزرگتر از یک ملکول منفرد (ملکول‌های دارای قطر تقریبی mm 0.0002) و کوچکتر از ۵٠٠ میکرون به کار می‌رود که در هوا پخش هستند. ذرات با قطر هایی در این دامنه از چند ثانیه تا چندین ماه در هوا معلق می‌مانند. ذرات با قطرهایی کمتر از 0.1  میکرون تحت تأثیر حرکات تصادفی برونین[1] قرار می‌گیرند که ناشی از برخورد با ملکول‌های جداگانه است. ذراتی با قطرهای بین 1/0 تا 2 میکرومتر دارای سرعت‌های ته‌نشینی خاصی در هوای آرام هستند که در مقایسه با سرعت‌های باد ناچیز است. این ذرات تمایل دارند که از طریق ایجاد باران[2] و باران‌شویی[3] همانطور که در شکل 1-1 نشان داده شده از آتمسفر خارج شوند. ذراتی با قطر بزرگتر از  میکرون دارای سرعت‌های ته نشینی قابل توجه اما کوچکی هستند. ذرات با قطر تقریبی بیشتر از 20 میکرون دارای سرعت‌های ته نشینی بزرگتر بوده و توسط نیروی ثقل و سایر فرآیندهای اینرسیایی[4] از هوا خارج می‌شوند. روابط مربوط به سرعت‌های ته‌نشینی و جداسازی اینرسیایی در بخش‌های بعدی خواهد آمد. از آنجایی که حرکت برونین برای ذرات کوچکتر و نیروهای اینرسیایی برای ذراتی با ابعاد بزرگتر افزایش می‌یابد، برخی دستگاه‌های کنترل ذرات، حداقل بازدهی جمع‌آوری را برای ذراتی با قطر 05/0 تا 1 میکرومتر دارند. از جمله این دستگاه‌ها می‌توان به رسوب‌دهنده‌های الکترواستاتیک و فیلترهای پارچه‌ای (فیلترخانه‌ها) اشاره کرد.



[1] - Brownian

[2] - Rainout

[3] - Washout

[4] - Inertial